Ελευθερία Στο Φοιτητικό Κίνημα

Έχουν περάσει ακριβώς 20 μέρες και ακόμα δεν έχον δικαστεί οι συλληφθέντες και οι υπαίτιοι (σύμφωνα με την αστυνομία) των εκτρόπων της 8^ης Μαρτίου .Αυτοί οι αμφισβητίες της παντοδυναμίας της δημοκρατικότατης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας ,η οποία έχει καταλάβει κατά πως φαίνεται τη βουλή ,δεν έχουν δικαστεί γιατί ακόμα δεν έχει βρεθεί η αίθουσα που θα φιλοξενήσει και τους 49 συλληφθέντες της τρομοκρατικής οργάνωσης «ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ 2007» .Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που έχει απαγγελθεί εναντίον των συλληφθέντων ,κατηγορούνται για διατάραξη της ειρήνης για σύσταση συμμορίας καθώς και για εμπλοκή σε επεισόδια κατά αστυνομικών ,στην πορεία της 8^ης Μαρτίου .Η σκηνή της σύλληψης των 49 έχει πρωταγωνιστήσει σε όλα τα δελτία ειδήσεων που ασχολήθηκαν με τις μειοψηφίες που αντιδρούν κατά του καθεστώτος .Από εκεί μπορούν όλοι να καταλάβουν αν είχαν μαζί τους βαριοπούλες ,μάρμαρα ,πέτρες ,καδρόνια 1 αντιασφυξιογόνα μάσκα και αυτό το αναφέρω γιατί είναι μία από τις βασικές κατηγορίες που βαραίνουν τους συλληφθέντες .

Κάθε άνθρωπος που δεν κλείνει τα μάτια του μπροστά στα γεγονότα και βλέπει την καταφανέστατη αλήθεια μπορεί εύκολα να καταλάβει το ανυπόστατο των κατηγοριών ,αλλά όμως μικρή σημασία έχει αυτό .Αυτοί οι αγωνιστές πρέπει να δικαστούν και να αθωωθούν ,γιατί αν δε συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει όλοι οι φοιτητές να συλληφθούμε και να καταδικαστούμε για διαμαρτυρία κατά της κυβέρνησης ,αφού αυτός θα είναι ο πραγματικός λόγος της καταδίκης των 49 .Τα παιδιά αυτά κατά τη γνώμη μου όσο δε δικάζονται συκοφαντείται το όνομα τους, και οι οικογένειες τους ,και πρέπει γρήγορα να δικαστούν για να λάμψει η αθωότητα τους .Αν όμως καταδικαστούν τότε θα έχει έρθει η ώρα για τον ξεσηκωμό .Η δημοκρατία τους θα αποκτήσει τους πρώτους πολιτικούς κρατούμενους της μεταπολίτευσης ,μόνο έτσι θα μπορούσαμε να το δούμε ,δεν υπάρχει κανένας λόγος να δικάζεται ένας άνθρωπος επειδή τόλμησε να αντιδράσει ειρηνικά και να διαφωνήσει με τις αντιλαϊκές επιδιώξεις μίας εκλεγμένης κυβέρνησης .Αν κάποιος όμως πει πως δεν ήταν ειρηνική η αντίδραση θα πρέπει να ανατρέξει στις κατασκευασμένες κατηγορίες που στηρίζονται σε επεισόδια που έχουν προκαλέσει άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα σε καμία περίπτωση να εκφραστούν μέσω του φοιτητικού κινήματος ,αλλά και των φοιτητικών συλλόγων .Συνοψίζοντας οι κατασκευασμένες κατηγορίες λίγη σημασία έχουν ,αφού ο λόγος της ενοχής τους δε θα έχει καμία σχέση με τις κατηγορίες .

Κάποιος που διαβάζει αυτό το κείμενο ίσως με θεωρήσει κινδυνολόγο .Εύχομαι τα παιδιά να αθωωθούν και να τελειώσει εδώ η ιστορία .Αλλά όμως είναι κάποια γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας που με έβαλαν να σκεφτώ την πιθανότητα της μη αθώωσης των συντρόφων και συναγωνιστών μου .Σε μία εκπομπή της ιδιωτικής τηλεόρασης «Κίτρινος Τύπος» ,παρουσιάστηκε ένας εν ενεργεία αστυνομικός ο οποίος κατήγγειλε πως κατασκευάζονται τα στοιχεία της δράσης της ΕΛ.ΑΣ .Συγκεκριμένα ανέφερε πως από τις ληστείες που γίνονται η αστυνομία καταγράφει μόνο 1 ανά 10 περιστατικά .Όπως είπε και ο ίδιος αυτή η τακτική αποσκοπεί στο να παρουσιαστεί αποτελεσματική η αστυνομία ενώ στην πραγματικότητα δεν λειτουργεί .Δεν θα μπορούσε κάποιος να πει πως δεν αρκεί ο αριθμός των αστυνομικών γιατί στην Ε.Ε. έχουμε κατακτήσει μία από τις πρώτες θέσεις στην αναλογία πολιτών ανά αστυνομικό (1 αστυν/198 πολίτες) .Δυστυχώς όμως όσο και αν έψαξα δεν μπόρεσα να μάθω τον αριθμό ασφαλιτών ανά πολίτη ή ματατζήδων ανά πολίτη ,που πιστεύω πως θα μπορούσε να μας προβληματίσει αρκετά .

Μήπως αυτοί οι συναγωνιστές μας ,γίνουν βορά στην προσπάθεια απόδειξης της αποτελεσματικότητας της ανίκανης αστυνομίας στην προστασία των πολιτών ,γιατί στην προστασία της αστυνομικής δημοκρατίας καθώς και των καταληψιών αυτής τα καταφέρνει καλά .Βέβαια αυτοί οι αστυνομικοί είναι απαραίτητοι για να κουβαλούν τη βαλίτσα με τα λεφτά από τα ομόλογα του κύριου Τσιτούρ… και του κύριου Σημαιοφορ…,αφού η Ακρόπολη είναι λόφος και μπορεί να ίδρωνε ο κ… τους στο κατέβασμα .Αυτή είναι η αποτελεσματικότητα της ΕΛ.ΑΣ . Μέχρι τη μέρα που αυτοί οι δημοκράτες μπουν εκεί που τους αξίζει , όλοι πρέπει να στηρίξουμε τους συναγωνιστές μας και να απαιτήσουμε την αθώωση τους .

axis of evil

Αγαπητέ αστυνόμε,

Με λύπη μου σου ανακοινώνω ότι δεν εισαι πια καθολου αγαπητός!
Παρόλα αυτά, θέλω να ελπίζω πως είσαι από αυτούς που δεν εγκρίνουν την τόσο βίαιη καταστολή την οποία υφίστανται οι διαδηλωτές που το μόνο που θέλουν είναι να ακουστούν τα δίκαια αιτήματα τους. Θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ακόμη μια μερίδα αστυνομικών που στο πρόσωπο αυτών των παιδιών, των φοιτητών, βλέπει τα παιδιά της, τα παιδιά του γείτονα, του φίλου.

Ξέρω πως αμείβεσαι με τρεις και εξήντα, πως στην δουλειά σου αντιμετωπίζεις καθημερινά από απλούς διαδηλωτές μέχρι εμπόρους ναρκωτικών και δολοφόνους, υποθέτω πως και στον δικό σου τομέα παίρνουν προαγωγή αυτοί που τα έχουν καλά με τους «υψηλά ιστάμενους», αυτοί που ακολουθούν σαν μηχανές δίχως κρίση και αισθήματα ακόμη και τις πιο σκληρές και απάνθρωπες διαταγές.

Γιατί συμπολίτη μου αστυνόμε πληρώνουν την οργή και την αγανάκτηση σου οι απλοί φοιτητές και όχι οι πραγματικοί ταραξίες; Γιατί συλλαμβάνεις αυτούς που, χωρίς κουκούλα, διαδηλώνουν για το δικαίωμα τους σε μια καλύτερη ζωή ενώ οι κάμερες των ΜΜΕ καταγράφουν τους κουκουλοφόρους δέκα μέτρα πιο πέρα να καίνε ένα μαγαζί ή ένα φυλάκιο και στη συνέχεια να φεύγουν ανενόχλητοι ;Γιατί μέσα στην Γ.Α.Δ.Α εσύ ή οι συνάδελφοι σου δράσατε τόσο έκνομα και απάνθρωπα; Τι σας έκαναν οι φοιτητές και έχετε τέτοιο μένος εναντίον τους; Είναι κοινό μυστικό πια ότι οι «γνωστοί άγνωστοι» είναι προβοκάτορες βαλτοί από τους ανώτερους σου, γιατί επιτρέπεις τέτοιο ξεπεσμό, τέτοια υποκρισία, γιατί γνωρίζεις και όμως σιωπάς;

Δεν είναι το φοιτητικό κίνημα που θα έπρεπε να έχεις απέναντι σου, γιατί από αυτά που θα καταφέρει θα επωφεληθείς και εσύ και τα παιδιά σου και τα παιδιά του διπλανού σου. Το φοιτητικό κίνημα απαρτίζεται από την πλειονότητα της νέας γενιάς μιας κοινωνίας στην οποία ανήκεις και εσύ! Σε τι σε βλάπτει η νέα γενιά και την χτυπάς αλύπητα ενώ θα έπρεπε όλοι μαζί να διεκδικούμε από την εξουσία τα δικαιώματα μας; Γιατί επιτρέπεις να σε χρησιμοποιούν για τις «βρομοδουλειές» της κυβέρνησης τους; Αυτοί κάθονται βολικά και ωραία στις γραφειάρες τους ενώ στους ώμους σου πέφτει η κατακραυγή και η απέχθεια κάθε γονιού «μη-κουκουλοφόρου» φοιτητή (και είναι πολλοί, πίστεψε με). Γιατί θυσιάζεις την ανθρωπιά και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σου στο βωμό μιας προαγωγής ή ενός επαίνου από τους ανώτερους σου;

Σου μιλάω εγώ. 20 χρονών φοιτητής παν/μιου, που διαδηλώνω χωρίς κουκούλα και χωρίς να καταστρέφω καμιά ξένη περιουσία, γιατί με συλλαμβάνεις με συνοπτικές διαδικασίες και με χτυπάς χωρίς λόγο; Σου δείχνω το πρόσωπο μου και εσύ το χτυπάς! Αυτή είναι η δημοκρατία την οποία πρεσβεύεις, αυτό είναι το δημοκρατικό κράτος που θέλεις να εκπροσωπείς; Σου μιλάω ως άνθρωπος προς άνθρωπο : αυτοί που σε χρησιμοποιούν έτσι δεν θα σε υπερασπιστούν στην πρώτη στραβή όταν ένα χτύπημα, κατά λάθος πιο δυνατό, θα αφαιρέσει τη ζωή ενός παιδιού ή θα το αφήσει «φυτό»! Τότε όμως θα είναι πολύ αργά... Oπως λέει και ένα λαϊκό γνωμικό: την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς. Είσαι μέρος του λαού και είναι καιρός να σταθείς με το μέρος του και να διεκδικήσεις και εσύ μια καλύτερη ζωή σε μια καλύτερη κοινωνία!

Χωρίς Κουκούλα

Ungdomshuset

Πριν από είκοσι ημέρες στην Κοπεγχάγη, πολλοί νεαροί Δανοί βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, για την κατεδάφιση του κέντρου νεότητας που βρισκόταν υπό κατάληψη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και την βίαιη εκδίωξη των κατοίκων του.



Οι καταληψίες συνελλήφθησαν ή διωχτήκαν με τη βία από τις αστυνομικές δυνάμεις (οι αστυνομικοί όρμησαν από την κεντρική είσοδο και από την ταράτσα!! λες κι επρόκειτο για επικίνδυνους τρομοκράτες). Όσοι ξένοι βρέθηκαν, απελάθηκαν. Διαδηλώσεις που έγιναν ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης από όσους τους στηρίζουν, δέχτηκαν βίαιη καταστολή. Δακρυγόνα, ξύλο και μαζικές συλλήψεις ήταν η απάντηση της αστυνομίας και της δεξιάς κυβέρνησης στους εκατοντάδες διαδηλωτές που βγήκαν στους δρόμους. Τις επόμενες μέρες η αστυνομία συλλάμβανε όποιο φαινόταν ύποπτος (π.χ. φορούσε μαύρα ρούχα).

Μέρος ενός κινήματος καταλήψεων, το Ungdomshuset από το 1982 κατοικούνταν από χίπις, αριστερούς, αναρχοαυτόνομους, αντιεξουσιαστές, άστεγους. Πριν από 6-7 χρόνια αγόρασε το κτίριο μια χριστιανική οργάνωση, η οποία ζήτησε την κατεδάφισή του.

Περισσότερες πηγές:

Ελευθεροτυπία 05/03/07
Ελευθεροτυπία 11/03/07
Indymedia(1)
Indymedia(2)
Indymedia(3)

Happy birthday Mr. President

Σήμερα «γιορτάζουμε» τα τέταρτα γενέθλια της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ στις 20 Μαρτίου του 2004. Αυτές τις μέρες σε όλο τον κόσμο διοργανώθηκαν αντιιμπεριαλιστικές αντιπολεμικές πορείες διαμαρτυρίας κατά της κατοχής του Ιράκ από τον συμμαχικό στρατό ΗΠΑ – Μ. Βρετανίας (στην Ελλάδα πριν από 3 μέρες στις 17 Μαρτίου).

Όλοι θυμόμαστε τις πρώτες μέρες του πολέμου. Ενός πολέμου που έγινε χωρίς καμία στήριξη, εκτός από τις πετρελαϊκές εταιρίες του Τέξας, και τις κατασκευαστικές εταιρίες, αφού ο ΟΗΕ δεν είχε δώσει άδεια για εισβολή. Όλοι θυμόμαστε τις νυχτερινές άνανδρες επιθέσεις με δήθεν έξυπνες βόμβες, και τους δεκάδες άμαχους νεκρούς (παράπλευρες απώλειες τους ονομάζουν). Και – ελπίζω πως – όλοι θυμόμαστε τις μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν από μαθητές και φοιτητές, αυθόρμητα χωρίς την «υποκίνηση» των κομμάτων όπως συνηθίζουν να υποστηρίζουν οι συντηρητικές δυνάμεις αυτού του τόπου.

Αυτός ο πόλεμος ήταν καθαρά ένας πόλεμος ιμπεριαλιστικός. Ήταν ένας πόλεμος για το πετρέλαιο. Για την στήριξη της αμερικανικής οικονομίας. Ήταν ένας πόλεμος ο οποίος βρήκε αντιμέτωπο τον ΟΗΕ και την παγκόσμια κοινότητα. Εντούτοις ο πρόεδρος Μπους δεν νοιάστηκε να βρει μια πειστική δικαιολογία. Ήταν ένας πόλεμος «για να φέρει τη δημοκρατία», την αστική δημοκρατία για την οποία μιλάνε κάποιοι και την υπερασπίζονται. Ήταν – όπως όλοι οι πόλεμοι – ένας άδικος πόλεμος, πρώτα απ’ όλα για τον ιρακινό λαό.

Όμως ο «πλανητάρχης» δεν υπολόγισε καλά. Περίμενε να βγάλει κέρδος από αυτό τον πόλεμο. Από το πετρέλαιο, μέχρι την ανοικοδόμηση των πόλεων. Ξεφορτώθηκε, βέβαια, το στοκ του από βόμβες (έξυπνες και μη), και απέκτησε τα δικαιώματα άντλησης του πετρελαίου για πολλά χρόνια… Αλλά βρήκε μπροστά του την αντίσταση του ιρακινού λαού. Ο στρατός των ΗΠΑ έχει χάσει μέχρι στιγμής 3218 στρατιώτες – Αμερικανούς πολίτες – από τους οποίους οι 2619 πέθαναν στη μάχη, ενώ επισήμως έχουν ανακοινωθεί 24042 τραυματίες. Ο κόσμος στις ΗΠΑ από εκεί που στήριζε την πολιτική Μπους και τον πόλεμο στο Ιράκ έχει στραφεί εναντίον του και οι σύμμαχοι του Μπους, τον εγκαταλείπουν ένας-ένας.

Παρά την παγκόσμια κατακραυγή, όμως, ο πρόεδρας Μπους δε φαίνεται να πτοείται. Στις 10 Ιανουαρίου απευθύνθηκε στον αμερικανικό λαό και είπε πως είναι έτοιμος να στείλει 21500 επιπλέον στρατιώτες για να στηρίξει την φιλοαμερικανική ιρακινή κυβέρνηση. Μάλιστα έχει ζητήσει από το κογκρέσο να του εγκρίνει αρκετές χιλιάδες δολάρια από τον κρατικό προϋπολογισμό για να στηρίξει αυτή την εκστρατεία.

Άσχετα με το αν θα γίνει δεκτό το αίτημά του, άσχετα με το αν θα «εγκριθεί» από τους Αμερικανούς, ο μόνος κερδισμένος από αυτό τον πόλεμο θα είναι η Halliburton και η Texaco.

Zapata

Κι όμως έχει ξανασυμβεί

Μνημείο της άγνωστης είδησης.

Μια συλλογική κρίση αμνησίας έχει κυριεύσει τη χώρα μας, αφού κανείς δεν θυμάται ότι το επεισόδιο στον Άγνωστο Στρατιώτη έχει ξανασυμβεί πριν από λίγα χρόνια, χωρίς να ακολουθήσει η καταιγίδα προπαγάνδας που ζούμε επί δέκα μέρες.

Η πιο πολυπαιγμένη σκηνή στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια είναι με διαφορά, τις τελευταίες μέρες, η εικόνα του φλεγόμενου φυλακίου μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Η εικόνα αυτή συνοδεύεται από την πανομοιότυπη φράση που διατυπώνουν όλοι όσοι αναφέρονται στο ζήτημα αυτό. Από τον πρωθυπουργό της χώρας και όλους τους πολιτικούς μέχρι τους σχολιαστές των τηλεοπτικών παραθύρων και τους κεραυνοβολημένους περαστικούς.

Όλοι μάς βεβαιώνουν ότι είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό:

«Ουδέποτε στα 32-33 χρόνια από τη Μεταπολίτευση δέχτηκε επίθεση και βεβηλώθηκε ο ιερός χώρος του μνημείου», λέει ο ένας. Για να προσθέσει ο άλλος «ακόμα και οι Γερμανοί και οι Ιταλοί κατακτητές σεβάστηκαν το μνημείο» και να συμπεράνει ο τρίτος «ούτε στα Δεκεμβριανά δεν συνέβη κάτι παρόμοιο».

Αφήνουμε κατά μέρος τις ιστορικές αναφορές και τις ανακρίβειες που περιέχουν. Θα μας δοθεί η ευκαιρία σε άλλη έρευνα να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια. Προσπερνάμε επίσης και τον παραπλανητικό ισχυρισμό ότι βεβηλώθηκε το μνημείο.

Το μεγάλο ψέμα

Στην πραγματικότητα, πυρπολήθηκε το φυλάκιο του επόπτη και μάλιστα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, δηλαδή από την προμελετημένη ενέργεια δύο μόνο ατόμων. Το μνημείο έμεινε ανέπαφο, ενώ ακόμα και συνθήματα γράφτηκαν μόνο στα φυλάκια. Το κάψιμο του φυλακίου του επόπτη στο μνημείο αποτελεί βεβήλωση-οι καταθέσεις στεφανιών απο τη χούντα του Παπαδόπουλου επι επτά χρόνια αποτελούσαν προφανώς στιγμές εθνικού θριάμβου και παλιγγενεσίας...
Αν ήθελε κανείς να ακριβολογήσει, θα έπρεπε να παρατηρήσει ότι την πραγματική βεβήλωση την είδαμε κατά την επίθεση των ΜΑΤ στον ίδιο χώρο και την εκτόξευση των βομβών κρότου και λάμψης πάνω στα κεφάλια των διαδηλωτών (και όχι, βεβαίως, των εμπρηστών του φυλακίου).

Αλλά όλες αυτές οι ανακρίβειες περί βεβήλωσης και καταστροφής του μνημείου είναι συνήθεις δημοσιογραφικές και πολιτικές υπερβολές. Δεν θα άξιζε να τις αναφέρει κανείς, αν δεν υπήρχε στη βάση όλων αυτών των παρατηρήσεων μια χοντροκομμένη απόπειρα απόκρυψης της αλήθειας.

Όλοι οι σχολιαστές επιμένουν μονότονα ότι κανείς δεν διανοήθηκε μέχρι σήμερα να εκδηλώσει επιθετικές διαθέσεις κατά του χώρου του μνημείου. Αλλά αυτός ο καταιγισμός δηλώσεων, σχολιασμών και φραστικών εκρήξεων έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό: βασίζεται σε ένα μεγάλο ψέμα.

Όχι μόνο δεν ισχύει αυτή η βεβαιότητα, αλλά έχει συμβεί πριν από λίγα χρόνια πανομοιότυπο περιστατικό, και μάλιστα στη διάρκεια συλλαλητηρίου κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της τότε κυβέρνησης.

Υπάρχει μόνο μια ουσιώδης διαφορά: το επεισόδιο εκείνο δεν μονοπώλησε τις ειδήσεις, ούτε έγινε αφορμή για να ξεσπάσει το κύμα της βίας κατά διαδηλωτών, το πνίξιμο της Αθήνας στα χημικά και οι μαζικές συλλήψεις. Πήρε τη θέση που του άξιζε: στα ψιλά των εφημερίδων.
Δεν έχουν περάσει ούτε εννιά χρόνια από τότε που, κατά τη διάρκεια μαζικού μαθητικού συλλαλητηρίου κατά της «μεταρρύθμισης Αρσένη» και τη στιγμή που η πορεία περνούσε από το μνημείο του Αγνώστου, σημειώθηκε επίθεση δύο ατόμων με μολότοφ κατά του χώρου των φυλακίων.

Ήταν το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 1998. Αν μάλιστα θέλει κανείς να επιχειρήσει μια σύγκριση των δύο επεισοδίων, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η επίθεση του 1998 ήταν πολύ σοβαρότερη, εφόσον στόχος ήταν και το φυλάκιο και το ίδιο το μνημείο, αλλά και η ίδια Βουλή πίσω του!Η είδηση μνημονεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες χωρίς δραματικούς τόνους και ιδιαίτερες φανφάρες. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα ρεπορτάζ αυτά δημοσιεύουμε στις τελευταίες στήλες. Η ομοιότητα με το πρόσφατο περιστατικό είναι προφανής. Εκεί όπου διαφέρουν εντελώς τα δύο περιστατικά είναι στην αντιμετώπισή τους από τη Δικαιοσύνη, την κυβέρνηση, τα κόμματα και τα ΜΜΕ.





*Ούτε ασκήθηκε τότε (όπως συνέβη τώρα) δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για την πράξη αυτή.

*Ούτε επισκέφτηκε τότε το μνημείο αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (ή της τότε αντιπολίτευσης, δηλαδή της Ν.Δ.) για να καταθέσει ένα λουλούδι και να καλέσει το λαό να τους μιμηθεί, όπως έκανε τις προάλλες ομάδα βουλευτών υπό τον κ. Πάγκαλο.



*Ούτε πέρασε από το μυαλό του τότε πρωθυπουργού να κάνει ειδική δήλωση για το θέμα.

*Η υπόθεση δεν έφτασε στη Βουλή ούτε ανταλλάχθηκαν επιχειρήματα σε υψηλούς τόνους μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όπως ακριβώς συνέβη τις προάλλες μεταξύ των κυρίων Αλευρά και Σούρλα. Και βέβαια δεν έφτασε η προπαγανδιστική φρενίτιδα σε σημείο που να εγκαλείται περίπου ως μειοδότης ο αντιπρόεδρος της Βουλής με τις γνωστές «υπερπατριωτικές» καταβολές.

*Αλλά η σοβαρότερη διαφορά είναι ότι τότε (το 1998) όλα τα μέσα ενημέρωσης είχαν κρατήσει μια σοβαρή θέση και δεν έπνιξαν τη μεγάλη είδηση κάτω απ' τους καπνούς μιας μολότοφ: Δεν έθαψαν την ογκώδη πορεία (μαζικότερη από όλες τις τελευταίες) πίσω από την πρωτοβουλία δυο νέων που, κινούμενοι από άγνωστα κίνητρα, θέλησαν να επιχειρήσουν κάτι πιο προκλητικό από την πυρπόληση τραπεζών και αυτοκινήτων.



*Οι εφημερίδες ανέφεραν την είδηση στις εσωτερικές σελίδες. Κάποιες δεν έκαναν καμιά αναφορά (π.χ. «Αυριανή»). Μία μόνο εφημερίδα φιλοξένησε στην πρώτη σελίδα φωτογραφία με τη φωτιά στην πλατεία μπροστά στο μνημείο, η «Καθημερινή», αλλά κι αυτή με τη λεζάντα της έδωσε το πραγματικό στίγμα του επεισοδίου: «"Μην τις πετάς τώρα, κράτησε τις για τους μπάτσους, εδώ είναι οι τσολιάδες" είπε ο ένας. "Όχι, τώρα, για να τις ξεφορτωθούμε", απάντησε ο άλλος. Και τις "ξεφορτώθηκαν". Ήταν δύο νεαροί, μπορεί και να 'χαν την ίδια ηλικία, με τους άλλους δύο, που φύλαγαν σκοπιά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη». Κανείς από τους αρθρογράφους της εφημερίδας που έγραψαν εκείνη τη μέρα για τις μαθητικές κινητοποιήσεις δεν θεώρησε άξιο λόγου το επεισόδιο.

*Ο Σταύρος Λυγερός παρουσίασε θετικά «την εγγενή και φυσιολογική τάση της σπουδάζουσας νεολαίας να δημιουργεί τα δικά της "μικρά Πολυτεχνεία", μέσω των οποίων χειραφετείται και ενηλικιώνεται πολιτικά», ενώ ο Αντώνης Καρκαγιάννης υποστήριξε ότι «το συλλαλητήριο ήταν ομολογουμένως ένα από τα μεγαλύτερα των τελευταίων ετών και από τα ζωηρότερα» και ότι «έληξε ήσυχα με περιορισμένης εκτάσεως επεισόδια».

Ακριβώς τα αντίθετα συνέβησαν τώρα. Η κατεύθυνση για την υπερπροβολή του θέματος την περασμένη Πέμπτη δόθηκε βέβαια από την ίδια την κυβέρνηση. Από τις Βρυξέλλες, όπου βρισκόταν με τον πρωθυπουργό για τη συνάντηση κορυφής της Ε.Ε., έκανε αυθημερόν ειδική δήλωση ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος:

«Όλοι οι δημοκράτες πολίτες καταδικάζουν την ιεροσυλία που διαπράχθηκε σήμερα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη από ομάδες διαδηλωτών. Ντροπή σ' αυτούς τους θλιβερούς πρωταγωνιστές που την προκάλεσαν». Ο κ. Ρουσόπουλος δεν βρήκε λέξη να πει για τα επεισόδια, τους ξυλοδαρμούς και τις μαζικές συλλήψεις. Έδωσε τον τόνο και τα κανάλια ακολούθησαν. Η ίδια γραμμή ακολουθήθηκε από τον Αναπληρωτή εκπρόσωπο την επομένη κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών.

Τότε και τώρα

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το 1998 κανείς δημοσιογράφος δεν έθεσε στο press room το αντίστοιχο θέμα. Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Ρέππας, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις του Νίκου Κιάου, μίλησε μόνο για τις πολιτικές αντιδράσεις που προκαλούσε η μεταρρύθμιση Αρσένη και δεν είπε λέξη για τα παρατράγουδα της πορείας, ούτε φυσικά και για το επεισόδιο στην πλατεία του μνημείου.

Το συμπέρασμα είναι απλό: ένα συνηθισμένο επεισόδιο στο περιθώριο μιας μαζικής πορείας δεν πήρε παραπάνω διαστάσεις απ' αυτές που πραγματικά είχε. Και, πάνω απ' όλα, κανείς δεν διανοήθηκε το 1998 να στηρίξει σ' αυτό το γεγονός μια γενικευμένη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών.

Φυσικά, υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου πανομοιότυπα περιστατικά περιγράφονται από τα μέσα ενημέρωσης με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την πολιτική συγκυρία.

Αυτό που μας τρομάζει είναι το γεγονός ότι αυτά τα πασίγνωστα σε όλο τον δημοσιογραφικό και πολιτικό κόσμο γεγονότα κρύφτηκαν την περασμένη βδομάδα από όλα τα κανάλια και τους ειδικούς αναλυτές που μονοπώλησαν την ενημέρωση για μία βδομάδα. Όλοι επέμεναν μονότονα ότι ουδέποτε έχει συμβεί επίθεση εναντίον του χώρου αυτού.

Μάλιστα η κυβέρνηση και οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές στήριξαν σ' αυτό το ψέμα και ένα δεύτερο: ότι τάχα ουδέποτε έχουν παραταχθεί τα ΜΑΤ μπροστά στον Άγνωστο κατά τη διάρκεια πορείας. Όπως φάνηκε και σε φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας (για παράδειγμα στο Indymedia, στο Indy, αλλά και σε διάφορα κανάλια), η διάταξη των ΜΑΤ μπροστά στο μνημείο είναι συνήθης πρακτική. Άλλωστε από μια παρόμοια τέτοια περίπτωση προέρχεται και η φωτογραφία κάτω από τον τίτλο του σημερινού «Ιού». Ήταν 10 Ιανουαρίου 2007 και συζητιόταν στη Βουλή η αναθεώρηση του άρθρου 16. Το ίδιο συνέβαινε και πολλές άλλες φορές, όταν οι πορείες είχαν σημείο αναφοράς τη Βουλή.

Αυτό δεν εμπόδισε βέβαια πρώτο-πρώτο τον κ. Αντώναρο να ισχυρίζεται (χωρίς αντίλογο) ότι ουδέποτε χρειάστηκε παρόμοια φρούρηση. Απαντώντας σε ερώτηση του Γιώργου Βλάχου, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος επέμενε στο γνωστό ειρωνικό του ύφος: «Προφανώς διαφεύγει της προσοχής σας ότι ο χώρος της ιεράς μνήμης της χώρας μας, εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν φυλάσσεται, διότι ουδέποτε κάποιος είχε διανοηθεί να τον βεβηλώσει. Και είναι ντροπή γι' αυτούς τους λίγους διαδηλωτές που διανοήθηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο». Και λίγο αργότερα επανέλαβε με έμφαση: «Προφανώς δεν σας έγινε σαφές αυτό το οποίο είπα. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεκαετίες, αυτός ο χώρος δεν φυλάσσεται, διότι κανείς Έλληνας δεν είχε διανοηθεί να κάνει μια τέτοια απαράδεκτη ιεροσυλία».

Προφανώς διαφεύγει της προσοχής του κ. Αντώναρου ότι δεν έχουν ακόμα πολτοποιηθεί οι εφημερίδες (και η μνήμη μας), όσο κι αν βρίσκει πρόθυμους Λωτοφάγους, έτοιμους να διαδώσουν παντιοτρόπως τις αστήρικτες βεβαιότητές του.

«Στοχοποίηση»

Αλλά αυτή η τόσο έντονη επιμονή της κυβέρνησης μας βάζει και σε άλλες σκέψεις. Ο εμπρησμός του φυλακίου ήταν σαφώς αποφασισμένος από τον δράστη και, όπως διαπιστώνουμε από τα σχετικά πλάνα, για την πράξη αυτή χρησιμοποιήθηκε κάποιος εμπρηστικός μηχανισμός - όχι μια απλή μολότοφ. Το σίγουρο είναι ότι το συμβάν ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή για την κυβέρνηση, έτσι ώστε να «ισοφαριστούν» οι εντυπώσεις από το μαζικό συλλαλητήριο.

Αλλά η υπερπροβολή του συμβάντος έχει και μια πιο μακροπρόθεσμη συνέπεια, την εντελώς αντίθετη απ' αυτήν που υποτίθεται ότι επιθυμούν οι αρμόδιοι: στοχοποιεί το χώρο του μνημείου. Θα συμβεί δηλαδή αυτό που συνέβη με τις υπερβολές που ακολούθησαν το κάψιμο μιας σημαίας πριν από λίγα χρόνια. Οι υστερικές κραυγές, με τις οποίες είχαν συνοδεύσει τότε τα κανάλια εκείνο το επεισόδιο έξω από το Πολυτεχνείο, ήταν το έναυσμα για τη γενίκευση αυτής της πρακτικής.

Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται και οι γνωστές δηλώσεις του κ. Πολύδωρα περί «αντάρτικου πόλης». Αναγορεύοντας τους όποιους κουκουλοφόρους σε νέο εσωτερικό εχθρό, στην πραγματικότητα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ανοίγει το δρόμο να μεταβληθεί η συμβολική βία σε πραγματική. Ένα πραγματικό χαρακίρι για τον σαμουράι της Κατεχάκη.

Από αυτή την άποψη, είναι υποκριτικά και τα κροκοδείλια δάκρυα των ίδιων φιλοκυβερνητικών προπαγανδιστών που δήθεν θλίβονται για την αρνητική προβολή των ταραχών της Αθήνας στα διεθνή ΜΜΕ. Είναι οι ίδιοι που τα προκάλεσαν και τους έδωσαν τόσο μεγάλη έκταση. Οι ίδιοι επέμειναν και στην προβολή του καιόμενου φυλακίου, «καίγοντας» μόνοι τους μια από τις τουριστικές ατραξιόν της πρωτεύουσας.

Και για να επιστρέψουμε στο ανάλογο επεισόδιο του 1998, τότε κανένα διεθνές πρακτορείο δεν πήρε είδηση τις μολότοφ στον ίδιο χώρο. Το σχετικό τηλεγράφημα του γαλλικού πρακτορείου αναφέρεται σε επεισόδια και μολότοφ, αλλά δεν τους δίνει μεγάλη έκταση και δεν αναφέρεται καθόλου ως στόχος ο Άγνωστος, παρά μόνο τράπεζες και αυτοκίνητα.

Αν θέλει, λοιπόν, η υπουργός Τουρισμού να διαμαρτυρηθεί για τη δυσφήμηση, ας στρέψει τα βέλη της στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Το πλήρες άρθρο "ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ" βρίσκεται στην Κ.Ε. της 18/03/07 link

Γιατί ο νόμος-πλαίσιο είναι αντισυνταγματικός

Ο νόμος που αποφάσισε και ψήφισε η κ. Γιαννάκου με τρόπο απόλυτα φασιστικό, ντροπιάζοντας το δημοκρατικό πολίτευμα στο οποίο –υποτίθεται- ότι ζούμε είναι σε κάθε επίπεδο αντισυνταγματικός . Το περιεχόμενο όσο και ο τρόπος με τον οποίο αποφάσισε να τον περάσει η υπουργός, μας φέρνει στο νου απολυταρχικά καθεστώτα που το μόνο συμφέρον για το οποίο μεριμνούν είναι αυτό του κόμματος τους και αυτό των κρυφών «χορηγών» τους. Είναι προφανές λοιπόν πως όταν η κ. υπουργός μιλούσε για διάλογο πριν την ψήφιση του νόμου-πλαισίου, εννοούσε διάλογο με τους διάφορους ιδιώτες μεγαλοεπιχειρηματίες οι οποίοι προσπαθούν εδώ και χρόνια να δημιουργήσουν ιδιωτικά παν/μια, αφού ουσιαστικός διάλογος με αυτούς που θα έπρεπε να είναι οι μόνοι ενδιαφερόμενοι (παν/μιακοί και φοιτητές) δεν έγινε! Τα πιο χαρακτηριστικά λόγια που απηύθυνε σε φοιτητές και παν/μιακούς ήταν, όπως θα θυμάστε από τα ΜΜΕ, «ο νόμος θα περάσει ότι και να γίνει». Με άλλα λόγια : που να χτυπιέστε κάτω εμείς τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε με τους χορηγούς και μέλλοντες χορηγούς μας και εσείς περισσεύετε, οπότε ας κάνουμε ένα διάλογο για τα μάτια του κόσμου και από εδώ παν’ κι’ άλλοι! Η (Νέα)δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο…

Η άποψη αυτή όμως περί αντισυνταγματικότητας του νόμου δεν εκφράζεται μόνο από τους φοιτητές, αλλά και από τους πανεπιστημιακούς οι οποίοι καταθέτουν τις ενστάσεις τους σε κάποιες από τις κύριες διατάξεις του νόμου.

Για παράδειγμα έξι επιστήμονες δήλωσαν στην "Κ.Ε" τα παρακάτω:
-Χαρακτηρίζουν τις αναφορές στο άσυλο και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες «απαράδεκτα αόριστες» και συμπληρώνουν πως «παραβιάζουν την κατοχυρωμένη αρχή της πλήρους ακαδημαϊκής ελευθερίας».

-Σχετικά με τους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας των ΑΕΙ, τονίζουν ότι ο νόμος «υπεισέρχεται σε θέματα χάριν των οποίων θεσπίστηκε η πλήρης αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ» και συμπεραίνουν ότι οδηγεί τα πανεπιστήμια «σε αυτο-ακύρωσή τους, δηλαδή σε παράλυσή τους με ευθύνη του κράτους».

-Για το θέμα της απειλής της αναστολής χρηματοδότησης τμημάτων των ΑΕΙ εκτιμούν ότι αυτή θα επιφέρει «πτώχευση του πανεπιστημίου προκαλούμενη από το κράτος».

-Επισημαίνουν τον κίνδυνο «της παραβίασης της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της πλήρους αυτοδιοίκησης» εξαιτίας της πρόβλεψης του νόμου ότι «απαιτείται προεδρικό διάταγμα για την ένταξη τμημάτων σε σχολές αναλόγως του γνωστικού αντικειμένου τους».

-Σχετικά με τις διατάξεις για τη διάρκεια του εξαμήνου, η ομάδα των «6» τις περιγράφει ως «ανεπίτρεπτες παρενέργειες στο δικαίωμα απεργίας των διδασκόντων και του λοιπού προσωπικού».

-Τέλος, αναφερόμενοι στην υποχρεωτική συμμετοχή εκλεκτόρων από άλλα ΑΕΙ οι καθηγητές υποστηρίζουν ότι « παραβιάζεται η αρχή της πλήρους αυτοδιοίκησης, λόγω του μεγάλου υποχρεωτικού βαθμού των "εξωτερικών" εκλεκτόρων».

Η λέκτορας συνταγματικού δικαίου του Αριστοτελείου Λίνα Παπαδοπούλου με δήλωσή της στην «Κ.Ε.» υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ότι ο νέος νόμος-πλαίσιο συγκρούεται με τη δημοκρατία πολλαπλά:

«Πρώτον, η κυβέρνηση αγνόησε παντελώς τις απόψεις των ενδιαφερομένων και τον ψήφισε αυτάρεσκα και αλαζονικά. Δεύτερον, εγγυήσεις φιλελεύθερου χαρακτήρα, όπως η αρχή "καμία ποινή χωρίς συγκεκριμένο νόμο" ή η πλήρης αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ περιφρονούνται. Τρίτον, κάθε αντίδραση που μεταφέρεται στο δρόμο καταπνίγεται με γκλομπ και δακρυγόνα».

Χωρίς Κουκούλα

Τι είδα,τι έζησα...

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από τη μαρτυρία ενός συλληφθέντα της 8ης Μαρτίου ,του Δημήτρη Αναστασίου (Μηχ. Η/Υ & Πληροφ/κής, Παν/μιο Πατρών) Το δημοσιεύουμε για τον απλό λόγο ότι τη σκληρή αλήθεια πρέπει να τη μαθαίνουμε και από πρώτο χέρι έτσι ώστε να σχηματίζουμε πιο ξεκάθαρη άποψη για τα γεγονότα και να μην νομίζουμε ότι η αναίτια βία της κρατικής καταστολής είναι υπερβολές και μύθοι...

"Να σημειώσω ότι δεν ανήκω σε καμία παράταξη, και πιστεύω ότι οι φίλοι φοιτητές που ανήκουν σε οποιαδήποτε παράταξη θα διαβάσουν το κείμενο, παρά το γεγονός ότι εγώ δεν ανήκω κάπου. […]

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007. Με προσήγαγαν μαζί με άλλα 48 παιδιά από το ίδιο σημείο (από τη νησίδα που υπάρχει στη γωνία Μ. Βρετανία και Βασ. Σοφίας) στη ΓΑΔΑ, άνευ λόγου και αιτίας. Ήμουν από τους λίγους τυχερούς που δεν έφαγαν ξύλο και πραγματικά ακόμα απορώ πως την γλύτωσα. Δεν κατάφερα να ξεφύγω αφού, όπως θα έχετε δει στα βίντεο, μας κύκλωσαν περί τους 100 και παραπάνω αστυνομικοί και μας εξήγησαν με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο πως νοιώθει μία κατσαρίδα όταν, αφού την έχεις ψεκάσει 10 φορές με AROXOL, συνεχίζεις επίμονα να την βαράς με μία παντόφλα. Τη στιγμή εκείνη είχα κάτσει κάτω σκυμμένος και περίμενα απλά να με δείρουν. Οι ατάκες των αστυνομικών συνοψίζονταν στο «Έτσι, έτσι, στα τέσσερα πρέπει να είστε». Πέρα από την ασφυξία λόγω των χημικών και της φυσούνας που έφαγα στο πρόσωπο, γύρω μου άκουγα πολύ δυνατά τις κραυγές των παιδιών που έβλεπα να χτυπάνε με μεγάλη μανία οι κ. αστυνομικοί. Πλέον κατάλαβα ακόμα πιο ζωντανά γιατί ο κόσμος τους λέει μπάτσους, και ελπίζω να έχετε καταλάβει και εσείς. Κάποια στιγμή κάποιος ΜΑΤατζής με έδωσε σε κάποιον άλλο να με πάει στην κλούβα. Τα «γαμώ τη μάνα σου ρε μουνί» από τους φίλους αστυνομικούς έδιναν και έπαιρναν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο. Μία κοπέλα που δεν μπορούσε να αναπνεύσει και ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει είπε στους ΜΑΤατζήδες «θα λιποθυμήσω», και αυτοί της απάντησαν «Λιποθύμα τώρα να σε γαμήσουμε και από πάνω». […]

Κάποια στιγμή (κατά τις 7 το απόγευμα) φτάσαμε στη ΓΑΔΑ όπου ακόμα δεν ξέραμε γιατί μας πάνε. Μας ανέβασαν στον 11^ο όροφο, τα κινητά απαγορεύονταν, αλλά εμείς τα βγάζαμε στη ζούλα μέσα στο γενικότερο χάος που επικρατούσε. Στον 11^ο μας πέταξαν σ’ ένα διάδρομο (Ατάκα ασφαλήτη όταν μας πήγαν στο διάδρομο: «Ρε τι μαλάκες είμαστε, τι μαλακίες κάνουμε, τι είναι αυτά που φέραμε εδώ?». Την ψιθύρισε ένα ασφαλήτης σε έναν άλλο, και ήμουν αρκετά κοντά να το ακούσω), και άρχισε η διαδικασία του πολέμου των νεύρων. […]

Ήμασταν χάμω μες τη βρώμα και τις γόπες, σε ένα διάδρομο 2.50 επί 12 μέτρα (περίπου), 49 άτομα, μεταξύ των οποίων 20 περίπου κοπέλες, ο ένας πάνω στον άλλο, με ασφαλήτες να περνάνε συνέχεια από πάνω μας για να μας σπάσουν τα νεύρα. Κουνιόμουν, και έβηχα από τα χημικά που έβγαζαν τα ρούχα τα δικά μου και των άλλων. Μας έκαναν σωματικό έλεγχο (γυμνό για όσους δεν γνωρίζουν), χωρίς ακόμα να μας λένε γιατί μας έχουν προσάγει, και χωρίς γιατρό για τα χτυπημένα παιδιά. Οι προκλητικές ατάκες έδιναν κ έπαιρναν. Επαφή με δικηγόρο δεν υπήρχε, και δεν υπήρξε για 19 ώρες !!!! Μας πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, πράγμα που είναι παράνομο χωρίς κατηγορίες και αφού ήδη μας είχαν κάνει εξακρίβωση. Απλά μας τρομοκρατούσαν. Συνέχεια πέρναγαν οι ασφαλήτες από πάνω μας για να μας ξυπνάνε, και κάθε λίγο και λιγάκι προέκυπτε και μία άλλη γραφειοκρατική βλακεία για να μην κοιμόμαστε. […]

Κατά τη διάρκεια της νύχτας μας έφεραν την εντολή σύλληψης να υπογράψουμε, όπου λέει είχαμε συλληφθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης και «εγκληματική οργάνωση» (έτσι έλεγε το χαρτί). Προφανώς και δεν υπέγραψε κανείς, και ζητούσαμε πολύ έντονα δικηγόρο. Αρχικά είχαμε πάει μόνο για απλή προσαγωγή, και η εντολή σύλληψης εμφανίστηκε ως δια μαγείας μετά τις 1 το βράδυ (αφού είχαμε ήδη 5 ώρες χωρίς δικηγόρο και γιατρό στη ΓΑΔΑ). Κάποια στιγμή ήρθε και έναν υποτιθέμενος εισαγγελέας και μας έβαλε να συντάξουμε απολογία ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟ, πράγμα παράνομο και ανήκουστο. Η κατηγορία, για 45 (οι 4 νομίζω είχαν ελάχιστα διαφορετική) άτομα?

«Ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε κομμάτι της πορείας που αποκόπηκε από τον κύριο όγκο της και επιτέθηκε στους άνδρες της αστυνομίας με πέτρες, μάρμαρα και ξύλα. Κατά την σύλληψη του άφησε στο έδαφος 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΑΣΚΑ, 2 ΑΝΤΙΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ, 1 ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, 1 ΣΦΕΝΤΟΝΑ, 1 ΠΑΛΟΥΚΙ, ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΑ».

Τουτέστην, αφήσαμε κάτω 90 αντιασφυξιογόνες, 45 βαριοπούλες , 45 σφεντόνες, και υπολογίζω περί τις 150-200 πέτρες. Δεν ξέρω αν γελάτε, αλλά μ’ αυτές τις αδιανόητες κατηγορίες είναι πιθανή η καταδίκη. Οι περισσότεροι δεν υπέγραψαν, εγώ δήλωσα αθώος και ότι αρνούμαι τις αστείες αυτές κατηγορίες και ότι θα μιλήσω μόνο παρουσία δικηγόρου, και υπέγραψα.

Τους τραυματίες τους πήγαν στις 4 το πρωί στον Ερυθρό σταυρό (9 ώρες αργότερα). Σε μερικά παιδιά δεν μπόρεσαν να κάνουν ράμματα που χρειαζόταν, γιατί οι πληγές είχαν κλείσει.

Φαγητό δεν είχαμε. Αγοράσαμε με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΟΔΑ. […]

Την επομένη το πρωί μας φωτογράφησαν, και περιμέναμε από τις 9 που υποτίθεται θα μας πήγαιναν στην Ευελπίδων μέχρι τις 7 το απόγευμα που μας πήγαν τελικά. Βλέπετε, η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει, και μία χαρά εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Στις 2 περίπου επιτέλους είδαμε τους δικηγόρους, και μας έφεραν μερικά κρουασάν παραπάνω και φρυγανιές, και τσιγάρα στα παιδιά (κακή επιλογή γιατί ο χώρος έγινε απίστευτα αποπνικτικός). Κατά τις 16:30 μας έφεραν και φασολάδα, ευγενική χορηγία της ΕΛ.ΑΣ. (νομίζω).

Συνέχεια μας τρομοκρατούσαν λέγοντας μας ότι θα μείνουμε και άλλη μέρα μέσα τελικά, γιατί η γραφειοκρατία είχε καθυστερήσει τις διαδικασίες κ δεν θα προλαβαίναμε το αυτόφωρο.

Περάσαμε ευτυχώς μετά από χίλια βάσανα από τον εισαγγελέα (πράγμα που σήμαινε ότι θα περνάγαμε αυτόφωρο και μετά θα φέυγαμε), ο οποίος πρωτοφανώς ήρθε στη ΓΑΔΑ παρόλο που ο νόμος λέει ότι δεν μετακινείται από την έδρα του και ότι οι κατηγορούμενοι πάνε σ’ αυτόν. Να χιλιοευχαριστήσω εδώ όλα τα παιδιά που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους έξω από τη ΓΑΔΑ. Τους ακούγαμε έξω από το παράθυρο του εισαγγελέα που ήταν στον 6^ο όροφο να φωνάζουν και ήταν απίστευτη η ψυχολογική βοήθεια (στο διάδρομο που μέναμε δεν είχαμε παράθυρα). Η αλληλεγγύη βοηθά πραγματικά πολύ και είναι ανεξάρτητη κομματικών φραγμών.

Μας έδεσαν λοιπόν με χειροπέδες μεταξύ μας και μας μετέφεραν συνοδεία 25 ασφαλητών και δεν ξέρω και γω πόσων ένστολων στα δικαστήρια με κλούβες. Οι κλούβες είχαν κελιά των τεσσάρων που κανονικά δεν χωράγανε ούτε 2 άτομα, και έκλειναν ερμητικά με σιδερένιους τοίχους που είχαν μόνο μικρές τρυπούλες για να παίρνεις αέρα. Δεν ξέρω καν πόσοι αστυνομικοί και ζητάδες και περιπολικά μας ακολουθούσαν και άνοιγαν τον δρόμο, αλλά ακούγονταν πολλοί (είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα οι έξυπνοι).

Στο δικαστήριο και έπειτα από 24 ώρες κράτησης και αϋπνίας πρακτικά, μπορέσαμε να δούμε για μία στιγμή και από μακριά τους γονείς μας. Μερικοί κατάφεραν και μπήκαν και στο δικαστήριο για λίγο, άλλους δεν τους αφήσανε καν. Και άρχισε το θέατρο του παραλόγου. Αφού μας κάθισαν αλφαβητικά και ο καθένας ανακοίνωσε τη σχολή του, οι 30 περίπου δικηγόροι που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησαν την τριήμερη αναβολή που δικαιούται οποιοσδήποτε συλληφθέντας για να ετοιμάσει την απολογία του. Η μόνη περίπτωση να μην σε αφήσουν να φύγεις ελεύθερος από κει για το τριήμερο είναι ή να μην έχεις καθαρό ποινικό μητρώο, ή να μην έχεις γνωστή κατοικία, ή η κατηγορία σου να είναι πολύ βαριά, ή γενικά να συντρέχει κάποιος λόγος που να σε καθιστά ύποπτο φυγής. Διακόπτουν λοιπόν οι «αδιάβλητοι» δικασταί για 5 (και καλά) λεπτά, και επιστρέφουν μετά από 50!!!!!!!!! Λέει λοιπόν ο εισαγγελέας, με σίγουρη, τρεμάμενη φωνή:

«Σέβομαι την ιδιότητα του φοιτητή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν τους αφήσουμε ελεύθερους το τριήμερο δεν θα επαναλάβουν τις πράξεις που έκαναν, και άρα εισηγούμαι την τριήμερη κράτησή τους»

Ο άνθρωπος αυτός δεν δίστασε να μας καταδικάσει σε τελείως άκυρη χρονική στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να εξετάσει αν ήμασταν γνωστοί εγκληματίες και ύποπτοι φυγής. Δεν μπορώ καν να μετρήσω (γιατί δεν ξέρω ακριβώς) πόσους δικονομικούς νόμους παρέβη εκείνο το δικαστήριο. Σαφής στόχος αυτής της εισήγησης ήταν η προληπτική και παραδειγματική τιμωρία μας επειδή συμμετείχαμε στην πορεία. Στα 50 λεπτά που μεσολάβησαν, φαντάζομαι (και όλοι οι δικηγόροι το ίδιο φαντάστηκαν) ότι ο κύριος αυτός πήρε και δέχτηκε τηλέφωνα από πολύ ψηλά. […]

Τη Δευτέρα το πρωί πήγαμε στο δικαστήριο πάλι. Τη δικογραφία την έλαβαν οι δικηγόροι στις 11:30 και εμείς δικαζόμασταν στις 12. Πήγαμε να μπούμε στην αίθουσα οι πρώτοι κατηγορούμενοι κατά τις 4 αν θυμάμαι σωστά. Μέσα λοιπόν στην αίθουσα ήταν οι δικηγόροι, 30 περίπου ασφαλήτες, και περίπου 15-20 ένστολοι αστυνομικοί. Έξω από την αίθουσα υπήρχαν παρατεταγμένα ΜΑΤ. Οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν πολύ έντονα, αφού οι αστυνομικοί και οι δικαστές δεν τους άφησαν να μπουν με τη δικαιολογία ότι «δεν χώραγαν στην αίθουσα»!!! Πώς να χωρέσουν, με 50 αστυνομικούς και 49 κατηγορούμενους?????? Είπαμε, έπιασαν την Αλ Κάιντα, οι έξυπνοι. […]

Ξεκίνησε η δίκη με τους γονείς απ’ έξω, οι δικηγόροι σύσσωμοι ζήτησαν αναβολή εντός του 15μέρου λόγω του ότι έλαβαν πολύ αργά τη δικογραφία. Και λίγο πριν κάνει την εισήγηση η εισαγγελέας , ακούμε από τον διάδρομο φωνές και φασαρία. Μπαίνει ένας μέσα στο δικαστήριο και φωνάζει «Ένα γιατρό, ένα γιατρό, έπεσαν δακρυγόνα έξω από το δικαστήριο». Φοβερή αναμπουμπούλα, αφού τα χημικά άρχισαν να πιάνουν και εμάς που ήμασταν μέσα στην αίθουσα. Ένας πατέρας προσπάθησε να μπει μέσα και έφαγε κάτι ψιλές με τα γκλομπ, ενώ ένας αλήτης ΜΑΤατζής τον ψέκασε εξ’ επαφής στο πρόσωπο. Σημειώνω εδώ ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο και απαγορεύεται ρητά ακόμα και από την αστική δικαιοσύνη. […]

Δεν ξέρω άλλες λεπτομέρειες του τι έγινε έξω αφού ήμουν μέσα, αλλά ξέρω ότι η εισαγγελέας έτρεμε και αυτή λέγοντας ότι προτείνει να πάρουμε την αναβολή. Επίσης ξέρω ότι οι ένστολοι που ήταν μέσα αναρωτιόντουσαν δυνατά, πώς είναι δυνατόν να έχουν τόσο μαλάκες συναδέλφους. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει συγκεκριμένος νόμος που απαγορεύει τη χρήση των χημικών μέσα στα δικαστήρια συγκεκριμένα. Στο "Ελλαδιστάν" όμως, κάτι τρέχει στα γύφτικα. Με τα πολλά φύγαμε, και μετά από λίγες ακόμα μικροαναταραχές. […] "

Το πλήρες κείμενο βρίσκεται εδώ : http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=674069